S’ARPÔSSU.

L’è dré ch’a sôna l’Ave Maria…

L’aria l’è crua, ël ciel l’è gris;
‘n camin al füma; prestu a ven notcc.

Na man straca d’üna fumbra già grisa
la meut sarmenti ‘n ciüma la brasca:
e sübit ël bruns dël faruvi barbotta:
E ‘n mess la füm un vis tranquil s’arpôssa.

Sal santé ch’a ‘l porta ‘n dgiesa
ij foji dël frassu e dël rubin
sa staccu dla pianta
e, üna për vôta, secundu ‘l destin
i crôvu për tèra: s’arpôssu.

E anca Chi, dopu tant trabülé,
prima për vivi e püssè për murì,
fôra dël temp, an pas e silensiu,
‘ntant ch’a ma spètcia... s’arpôssa…


Primo Vittone